W Berlinie jest praca. Naprawdę. Można znaleźć z dnia na dzień. Jak mi firma, do której przyjechałam, wyrwała dywanik spod nóg, to jeszcze w locie umieściłam swoje CV na portalu pracowym (w Polsce). Dostałam niemal natychmiast dwie oferty. Jedna z biura rachunkowego w Warszawie a druga z firmy szkoleniowej, z którą współpracowałam wcześniej. Mogłam się przeprowadzić do Warszawy i mieszkać z spt:), ale gdzieś podskórnie czułam (i nadal czuję), że ten Berlin jest po coś. Pojechałam na spotkania i szkolenia wzięłam a w biurze podziękowałam. Był koniec września a ja wciąż emocjonalnie na pełnej petardzie.

Miałam za co żyć i miałam czas. Policzyłam, że bez pracy kasy wystarczy mi do lutego nawet nie licząc tych złotówek, które dostanę za szkolenia.

Musiałam tylko stworzyć plan B.

No dobra, planu nie mam, bo nie jestem w tym dobra, ale mam dwa postanowienia:

• nie wyjadę stąd nie znając perfekcyjnie języka, w końcu mam na wyciągnięcie ręki milion native spekerów. Tylko łapać i gadać.

• Ja wam jeszcze pokażę! To postanowienie jest uniwersalne i wraca do mnie zawsze jak coś się wali. Tak naprawdę to „wam”, to nikt konkretny. Trochę moja matka, trochę ci, którzy mi nie kibicują, ale najbardziej ja sama.

Pracę bez znajomości języka można znaleźć z marszu przy opiekowaniu się starszymi ludźmi. Całkiem przyzwoicie płatną, bo około 1500 euro miesięcznie właściwie na czysto, z mieszkaniem i jedzeniem za darmo. Ofert jest bardzo dużo i właściwie odpowiadają na każde zgłoszenie. Polskie firmy, które zajmują się organizacją takiej pracy, oferują kontrakty na minimum miesiąc z mieszkaniem u podopiecznego. Praca jest wymagająca i kto nie miał doświadczeń z opieką nad chorą osobą, niech się nie pcha. Ja nie chciałam rezygnować z mojego mieszkania no i  miałam zobowiązania szkoleniowe w weekendy.

Drugi rodzaj ofert to praca w rozmaitych magazynach, metkowanie, pakowanie i tym podobne. Stawka za godzinę od 10 do 12 euro brutto. Odpowiedziałam na parę ogłoszeń, ale bez odzewu i nie wiem tak naprawdę, czy łatwo taką pracę dostać czy nie.

No i trzecia branża, gdzie pracy w bród to szeroko pojęte sprzątanie. Stawki rożnie od 9 do 12 euro za godzinę. Kojarzyło mi się z ciężką praca fizyczną i miałam świadomość, że ja sprzątać nie umiem.

Dla znających język mnóstwo jest ofert dla budowlańców, kierowców każdej kategorii i fachowców we wszystkich branżach. Niemal w każdym większym markecie szukają sprzedawców.  

Jak mi nieco opadła adrenalina i wkurw, to popadałam w apatię i całymi dniami nie robiłam nic. Po trzech dniach w domu, uświadomiłam sobie, że jak nie wyjdę byle gdzie, to się zapadnę.

Napisałam ogłoszenie na forum „mieszkam w Berlinie, jeszcze nie znam niemieckiego, szukam pracy”. Odezwały się trzy firmy sprzątające, dwie szukające opiekunek, jedna oferta od pana, który „często bywa w Berlinie” i płaciłby mi za możliwość zatrzymania się u mnie „z bonusem” (sic!) i napisała do mnie jedna dziewczyna z „hej, sprzątanie w hotelu, może być od jutra, zadzwoń jeśli jesteś zainteresowana”. Zadzwoniłam i to było coś dla mnie w tym momencie.

Hotel trzy-gwiazdkowy, sześć pięter, pięć dziewczyn (ze mną włącznie), wszystkie Polki. Pracowałam 5 dni w tygodniu od 3 do 6 godzin dziennie. Stawka 10 euro za godzinę, ale z zastrzeżeniem, że mam sprzątać 3 pokoje na godzinę. Nie było ciężko, chociaż na początku zbierałam za to, że jestem powolna. Dziewczyny szybko nauczyły mnie jak sprzątać „sposobem”. Oszczędzę szczegółów. To nie była wymarzona praca, ale zmusiła mnie do wyjścia z domu, regularnych posiłków (miałyśmy obiad w pakiecie) i nauki. Napiwki były miłym dodatkiem.

Dziewczyny, które poznałam pracowały tak od lat. Znały język, miały tu partnerów i dzieci a ta praca nie zajmowała im dużo czasu. Przepracowałam prawie trzy miesiące. W tygodniu byłam pokojówką w hotelu a co drugi weekend w Warszawie cenioną specjalistką od kadr i płac. Trochę mnie bolało zdeptane ego, ale w gruncie rzeczy byłam z siebie naprawdę dumna.

Przed świętami w grudniu poinformowano nas, że hotel niedługo zmienia właściciela i nie wiadomo czy nowy nas zatrudni. Nie nas pojedynczo, tylko firmę sprzątającą, dla której pracowałam. Dostałyśmy listę obiektów, na które mogli nas ewentualnie przerzucić i czekałyśmy na informację.

Przeglądając ogłoszenia trafiłam na takie, gdzie polska firma budowlana z siedzibą w Berlinie szukała księgowej. Poszłam na spotkanie i dostałam tę pracę. Cztery dni w tygodniu po 10 godzin od poniedziałku do czwartku za przyzwoite pieniądze. Na razie na okres próbny, więc trochę się boję tryskać entuzjazmem, ale już mogę powiedzieć, że zespół mały, zgrany, pracę wykonuję sensowną i czuję się potrzebna.

Mogę chyba ogłosić zwrot akcji. Dałam radę.



Byłam w galerii handlowej, żeby kupić klawiaturę, bo swoją wyrwałam dziś z mięsem z kabla. Wyszło nawet taniej niż w Polsce, tylko układu znaków będę się musiała na pamięć nauczyć. Byłam pewna, że nie umiem pisać bezwzrokowo a jednak potykam się tylko na znakach specjalnych. No i mogę pisać siedząc w łóżku:).

Przy okazji mierzyłam spodnie.Uczcijmy to minutą ciszy.

Niestety nie mieszczę się jeszcze w 38, optymizm mnie nieco poniósł. Prawdę mówiąc nie pasuję do spodni w żadnym rozmiarze. Gdzie ludzie kupują spodnie? Chyba muszę znaleźć swoją markę i się jej trzymać. Niech to będzie rozmiar dowolnie nazwany tylko PROPORCJONALNY poproszę. Ja nawet jak się pasę i nabieram kilogramów to one mi się rozkładają w miarę równomiernie. Znajome mi kobiety (pomijając przypadki związane z chorobami) też tak mają. Nie potrzebuję w spodniach miejsca na brzuch, za to przydałoby się go nieco na tyłek. Nie mierzyłam tył-na-przód. Sprawdziłam.

Pogoda mnie dziś zmusiła do schowania roweru do piwnicy. Czekam na wyprzedaże posezonowe w sportowym i jakoś tak po Zaduszkach powinny się zacząć promocje świąteczne. Ubiorę się ciepło i wrócę na rower. Bezbłędnie zrobiłam dziś zakupy i zjadłam obiad na mieście. I zajrzałam do google tłumacza tylko raz, żeby sprawdzić jak jest „bezprzewodowa”. Tak naprawdę frustruje mnie to, że tak pooowoooli przychodzi mi ten język. Chciałabym szybciej. 

(15-16 grudnia będę w Poznaniu)

Żeby się w Berlinie poczuć komfortowo, potrzebuję fotela. I klawiatury bezprzewodowej, ale to akurat drobiazg, kupię sobie przy następnej wizycie w Warszawie. W kuchni mam dwa stołki i wygodne miejsce do jedzenia. Gazetę można przejrzeć ale czytać się nie da. W pokoju mam łóżko i mogę się położyć, ale leżenie sprawia, że organizm przechodzi w tryb relaksu i niechętnie wydatkuje energię. Nie mam miejsca gdzie mogę funkcjonować na normalnych obrotach.

Na przykład tę notkę piszę siedząc na podłodze z klawiaturą na kolanach. Na dłuższą metę, tak się nie da. Szukam więc fotela – wygodnego, ale takiego, który mi kieszeni nie zrujnuje. Pojechałam wczoraj do Ikei po inspirację i zabłądziłam w sklepie.

Lolka zawsze powtarza, że mózgi są głupiutkie i ja jej wierzę. Mózg nie odróżnia prawdziwego zagrożenia od wyimaginowanego. Mózg idzie za instynktem i działa. Ludzie różnie reagują na stres – mnie paraliżuje i siada mi kręgosłup. Dwa razy w życiu doprowadziłam się do stanu niemal inwalidztwa przepracowując się i ciągnąc te wagoniki jak Łysek z pokładu Idy. Potem poszłam po rozum do głowy i zaczęłam obserwować swoje ciało. Ono naprawdę sporo mówi i odwdzięcza się, jeśli się go słucha. Kiedy się zorientowałam, że trzeci raz wracam w to samo miejsce poczułam lekkie mrowienie w łydkach. Przy czwartym razie wlazło mi jakieś świństwo w kark i prawie spanikowałam. Chciałam zapytać o drogę, ale zapomniałam języka w gębie i uświadomiłam też sobie, że mam rozładowany telefon.

W karku odkłada mi się strach. Ciało mi mówiło „Boję się”. Wdrożyłam procedurę odzyskiwania kontaktu z moim racjonalnym „ja”.

Usiadłam. W pierwszym fotelu, jaki mi się napatoczył.

Wzięłam kilkanaście głębokich oddechów.

„Nic mi nie grozi, nie ma się czego bać. W absolutnie najgorszym razie, ktoś się mną zainteresuje przed zamknięciem sklepu i mnie wyprowadzi”- pomyślałam. Uspokoiłam się i przypomniałam sobie, że zapytać o drogę mogę w czterech językach. A nawet w sześciu, tylko w tych pozostałych dwóch nie zrozumiałabym odpowiedzi:). Zauważyłam też że umiem czytać i rozumiem znaki oraz słowo „exit”. Wyjście znalazłam dwie minuty później.

Jeśli komuś wydaje się dziwne, że można WIEDZIEĆ jedno a CZUĆ zupełnie coś innego, to poczytajcie sobie o TYM MOśCIE. Oczywiście przejście tego mostu wpisałam sobie na listę rzeczy do zrobienia .

Dziś zostałam okradziona i zrobiło mi się od razu lepiej. Nie, nie pomyliłam się. Naprawdę lepiej. Jechałam po chleb (trafiłam znakomity chleb, który czerstwienie a nie pleśnieje i w dodatku jest smaczny) i miałam na rowerze koszyk a w nim baterie, odblaski i bluzę oraz torbę z butelkami plastikowymi do recyklingu. Tutaj niemal w każdym sklepie spożywczym można oddać butelki i nawet dostać za nie kupon na jakieś centy. Bardzo mi się to podoba. Segreguję śmieci od kilku lat i zawsze najwięcej kłopotu sprawiały mi plastiki, a tu po prostu idzie się z butelkami po zakupy. Ostatnio dostałam kupon na 1,25 euro za chyba pięć butelek. Dziś miałam jakoś podobnie. Po drodze zmarzłam z ręce, więc wstąpiłam do galerii żeby kupić rękawiczki. Kupiłam, wychodzę a tu nie ma butelek. Wszystko inne zostało, nawet torba, w której były. Poczułam, że ja jestem w naprawdę w dobrej sytuacji.

Będę w bardzo dobrej, jak już zorganizuję sobie fotel. Mam już meldunek, numer identyfikacji podatkowej, wybrałam kasę chorych. Powoli zaczynają mi spływać odpowiedzi na moje rozesłane CV. Jestem dobrej myśli.