Lubię Lolkę między innymi za to, że potrafi mnie zainspirować, zachwycić, rozśmieszyć. Mogę z nią rozmawiać i mogę z nią milczeć. Nauczyła mnie więcej niż ja ją i wciąż mnie uczy. Gdyby nie była moją córką, to przepadło – nie oddam. „Gdyby nie była…” w kontekście – filmów się naoglądałam o zamianach dzieci w szpitalu.

Dziecko mi podrzuciło podręcznik do nauki koreańskiego i „Mury i wyłomy czyli bariery szanse” Naomi Klein. Wsiąkłam w Klein, od razu zrobiłam przesunięcia budżetowe (nie miałam w tym miesiącu przewidzianych wydatków na książki, miałam sobie buty sportowe kupić ) i zamówiłam „No logo” a przy okazji, idąc tropem „wykształcony człowiek powinien” (no przecież buty nie miały być za 45 zł), „Klechdy sezamowe” Leśmiana i wiersze Tuwima.

Klein mnie dotyka do żywego tak bardzo, że zupełnie nie mam dystansu. To co pisze, przyjmuję jak własne, pasuje mi do światopoglądu jak kiecka szyta na miarę. Tak bardzo się z nią zgadzam, że w tramwaju biorą mnie za jednostkę dotkniętą choroba sierocą. Oczywiście jestem przejęta, wszystko rozumiem i chcę zarażać. Postaram się jednak najpierw ochłonąć:). Ostatnio tak bardzo zafascynowana byłam Davidem Eagelmanem.

Wieści z naszego lokalnego politycznego ogródka staram się ograniczać, bo mi robią źle. Nie znoszę tej przesadnej egzaltacji tym, co ktoś powiedział a czego nie powiedział, tego dzielenia na mych i onych, i tej powodzi „sensacji”, gdzie równie ważne wydają się uchwalenie budżetu, okupacja sejmu i wyjazd Petru na Maderę. No litości, nie chcę być Kapciuszkiem tracącym czas na wybieranie maku z popiołu. Czytam, co bądź chaotycznie i potem muszę się odtruwać.

Trafiłam na reportaż Justyny Kopińskiej w Dużym Formacie*, prześledziłam aferę Mateusza Kijowskiego i poczytałam sobie na stronie oficjalnej Ordo Iuris ich manifest programowy. I wiecie co? Urzekła mnie w każdym przypadku ta niezłomna wiara w swoją rację. Ta pewność. To fascynujące jest.

Ja wiem, że to zabrzmi absurdalnie, ale LUDZIE są DOBRZY. Nie wszyscy i nie zawsze robią dobre rzeczy ale wszyscy i zawsze znajdą usprawiedliwienie czy wymówkę dla zła, które zrobią. Tak sądzę ja. I Arystoteles. 

A teraz udam się na emigrację wewnętrzną na wyspę Jeju.

*księdzu z tego reportażu życzę wszystkiego najgorszego w życiu doczesnym i długiego umierania w bólu. A po śmierci niech mu jego bóg wybaczy, nie będę się wtrącać. Byle nie wcześniej.



Wspólna praca  to trudna relacja i nie zawsze zależna od sympatii. Mam przyjaciółkę, którą kocham, ale gdybyśmy miały razem pracować, to krew by się lała strumieniem. Miałam koleżankę, z którą siedziałam trzy lata w jednym pokoju i nie wiem, czy wymieniłyśmy  w tym czasie dwadzieścia niesłużbowych zdań. Uwielbiałam pracę z nią, ale nic o sobie nie wiedziałyśmy.  Najczęściej odnajduję się gdzieś pomiędzy tymi ekstremami. 

W styczniu minęło sześć lat odkąd jestem w Olsztynie i jednocześnie sześć lat pracy w tej samej firmie. Mój absolutny rekord. Wcześniej zmieniałam pracę kilkanaście razy, mój poprzedni rekord wynosił 3 lata (słownie: trzy). Moja szefowa mnie na szczęście zna i wie jak zagospodarować to śmigło, co mi się w tyłku włącza czasem. Lubię swoją pracę ale przede wszystkim lubię ludzi, z którymi pracuję. Siedzę ramię w ramię z Justin, która ma tę zaletę wadę cechę, że jest ze mną doskonale kompatybilna. („Justin chcesz witaminę C z rutyną?”, „Wolałabym taką z odrobiną szaleństwa”)

Sześć lat. Sześć dobrych lat.

Podoba mi się i droga, i widoki, i towarzystwo.

Lolka kupiła mi kubeczek menstruacyjny a potem wysłuchała wybuchu paniki, że mam braki w edukacji seksualnej, nienormalną budowę ciała i grube palce. A w ogóle:

– Jestem beznadziejna i jeszcze rozmawiam o tym z córką – dodałam prawie z płaczem

– Matko moja jedyna! Uspokój się. Nie masz wprawy a tego (jak wszystkiego innego na świecie) musisz się NAUCZYĆ. Relax i nic na siłę – okazała cierpliwość Lolka – i nie jesteś beznadziejna. Inne matki nie mają problemu, jak proszą dzieci o pomoc z komputerem. Zademonstruję ci w domu na kieliszku jak przyjadę.

Śląc sms- rozpaczliwce, wspomagana rzeczową Lolką – przetrwałam. Po pierwszym miesiącu z kubeczkiem (jeszcze się nie lubimy, ale czuję, że to kwestia czasu) doceniam: wygodę korzystania z toalety, komfort w kąpieli i oszczędność na kasie. Denerwuje mnie, że muszę się nauczyć obsługi i zwyczajnie nabrać wprawy.

Lolka przyjechała i przeprowadziła ze mną profesjonalny test inteligencji WAIS. Miałam obawy, przyznaję. Dwie godziny mnie maglowała. Wyszło mi mniej niż przypuszczałam (mały prztyczek dla ego przekonanego o własnym geniuszu) ale nadal ponad przeciętną, więc się przyznam. 128 w skali wechslerowskiej. Z możliwością odchyleń plus/minus 11 czyli od 117 do 139. Umiem rozwiązywać zadania matematyczne w pamięci, powtórzę bez błędu 7- cyfrowy ciąg w te i wewte, układam klocki i puzzle, znam kilka faktów i rozumiem wiele słów. Nie poczułam się mądrzejsza. Jeszcze nie wiem, co poczułam.

Podrzucili mi podobno te godzinę, co ja ukradli wiosną, ale nie zauważyłam, bo spałam.

Prowadziłam dziś szkolenie w Iławie. Miałam pociąg o 6:15 z Olsztyna. Zaspałam. Byłam tak nieprzytomna, że taksówkę zamówiłam na poprzedni adres zamieszkania. Całe szczęście, że mam kartę stałego klienta, to mnie dopytali. Taksówkarz – trąba wysadził mnie na wylocie z Olsztyna  w miejscu, gdzie nie wolno się zatrzymywać, a ja – druga trąba – zauważyłam to dopiero jak wysiadłam. Cóż. Dojechałam do Iławy autostopem i się nie spóźniłam, ale nigdy więcej. NIGDY WIĘCEJ. Wstawanie na szóstą jest nieludzkie. Będę na szkolenia jeździć dzień wcześniej i nocować.



Putin, Orban, brexit, Kaczyński, Trump, Erdogan i co jeszcze?

A Biedroń mówi, że to wszystko przez to, że się nie interesujemy.  Jako społeczeństwo się nie interesujemy, nie rozliczamy z obietnic, nie pilnujemy, nie kandydujemy, nie głosujemy, nie słuchamy i mamy pretensje.  

Naprawdę będzie dobrze dopiero wtedy, gdy 30 milionów (w skali naszego kraju) ludzi  będzie śledzić wypowiedzi i poczynania tysiąca ludzi na najwyższych szczeblach Państwa? Mam wątpliwości, że to w ogóle możliwe. Skoro ja (raczej ponadprzeciętnie się interesująca) wiem o polityce tak niewiele i, żeby to zmienić, musiałabym poświęcić na dokształcanie  się  co najmniej kilka godzin w tygodniu kosztem pracy, pasji, zdrowia lub relacji z przyjaciółmi, to od razu wam mówię, że nie zamierzam.

Nie jestem przekonana, że tędy droga.

Moja przyjaciółka ma 17-letnią córkę. Czasem ma wątpliwości czy dobrze robi, że pozwala jej chodzić na imprezy.

– Oczywiście, że dobrze robisz – upewniam ją – nic nie wskórasz zakazami. Pamiętaj tylko, żeby jej powtarzać za każdym razem „Mam do Ciebie zaufanie, kochanie”. To działa.

Wiem, że ten przykład miałby jakąś moc, gdybyśmy mieli dobrze wychowaną, porządną klasę polityczną. Taką, która nie chciałaby zawieść zaufania.

Nie mamy.

Nie wiem, gdzie zabłądziliśmy w rozwoju ludzkości i jak temu zaradzić, ale mam pewność, że nikt nie chce być złym człowiekiem, choć każdy wiele  usprawiedliwień potrafi znaleźć dla robienia złych rzeczy.

Mamy polityków, którzy od dawna nie liczą się z wyborcą, bo nie mają z nim kontaktu. Liczą się z liderami partii, sponsorami kampanii, kościołem i urabiają sobie media, bo od tego zależy ich polityczne być albo nie być. O  nasze głosy  w wyborach będą zabiegać specjaliści od wizerunku za pomocą reklam i sondaży, kościół  (jego głosem  milczy zgodnie kilka milionów wiernych) oraz media (te w służbie i te mające ambicje dziennikarskie).

Odpuściłam sobie marsze i protesty, bo mam naprawdę serdecznie dość. Dość tematu aborcji, dość „kontrowersyjnych” (to takie ładne słowo na „głupie”) wypowiedzi polityków, publicystów i samozwańczych liderów. Obecnej sytuacji nie zmieni nawet  obalenie rządu. Zdecydowanie jestem przeciw scenariuszowi ukraińskiemu. My – społeczeństwo  (przypadkowe) – niczego na Majdanie Bis nie zyskamy. Nawet satysfakcji.  

Co możemy zrobić we własnym zakresie? Możemy być porządnymi ludźmi. Możemy dotrzymywać słowa, dbać o dzieci (te żywe, nie hipotetyczne), sprzątać po sobie. Możemy nie porzucać zwierząt w lesie, nie oceniać cudzych wyborów życiowych, nie życzyć komuś źle, nie bać się.

Możemy przestać karmić media i kościół, możemy odebrać im rząd dusz.  To jest realna władza i tu każdy „klik”, każdy słupek oglądalności, każda wydana złotówka się liczy.  Postawmy na edukację i komunikację a  za dwa – trzy pokolenia znów silniej przemówi do nas  „szkiełko i oko”.

I już od teraz bardzo proszę, możemy nie krzyczeć na siebie ani do siebie?



W sejmie przepadł projekt liberalizujący ustawę o aborcji „Ratujmy kobiety” a propozycja zaostrzania kar przeszła. I to jest dopiero szczyt obłudy i skurwysyństwa. Nie pozwolę córce mieszkać w takim kraju, gdzie byle chuj będzie miał prawo zawłaszczyć jej zdrowie i życie w imię czystości własnego wyimaginowanego  sumienia. Oczywiste jest, że  rzetelna, powszechna edukacja seksualna i wsparcie dla ciężarnych ograniczyłyby liczbę aborcji do minimum, ale tym, którzy różaniec klepali wczoraj pod sejmem wcale nie chodzi o życie. Jestem wściekła, bo czuję się bezsilna. Ile ofiar trzeba, żeby oprawców przestać traktować poważnie? Taki Chazan.  

Jedyna dla mnie w pełni akceptowalna sytuacja to taka, kiedy prawo pozwoli kobiecie usunąć ciążę na życzenie do na przykład 12 tygodnia. Tym, którzy uważają, że kobiety będą się pieprzyć bez ograniczeń  i skrobać* dwa razy w miesiącu  zwracam uwagę, że te same kobiety mają pod opieką większość narodzonych dzieci.  Zanim się zakaże aborcji, należy kobietom te biedne dzieci natychmiast odebrać.  

Że to głupi pomysł ? Głupszy niż zakaz aborcji? Nie sądzę.

Gdzieś nam w tej narodowej debacie mężczyźni zniknęli, nie macie takiego wrażenia? Karę przewiduje się dla lekarza i kobiety a współsprawca ciąży? Chyba sprawdzę jak się pisze projekty ustaw. Mam taki pomysł, żeby za każdy nieodpowiedzialny seks każdy mężczyzna musiał  adoptować dziecko z domu dziecka. Za niepłacenie alimentów też.

Że głupi pomysł? Głupszy niż zakaz aborcji? Nie sądzę.

*ja tego nie wymyśliłam. 

Są dwa rodzaje ludzi:

tacy, co zawsze będą uważali życie za wartość bezwzględną i będą się opowiadać za ratowaniem życia zawsze i nieważne jakim kosztem.

i tacy, którzy jednak o te koszty ratowania życia zapytają w kontekście „czy warto?”

Ja jestem z tych drugich.

Już wiem, że nie – te dwa rodzaje ludzi nie mają żadnych szans na porozumienie, bo to po prostu na zupełnie różnych płaszczyznach działa. Co innego mamy w założeniach, co innego w punktach odniesienia, inaczej definiujemy wartości.  Zawsze nas będzie dzielić problem aborcji, eutanazji, kary śmierci. Nie chcę tu wartościować, bo obie postawy mają swoje wady i żadna nie jest doskonała. Szanuję drugi obóz i ile jest konsekwentny i będzie wystarczająco daleko ode mnie.

Jest taki portal „pomagam.pl”  Jak ktoś chce przeznaczyć pieniądze na szlachetny cel, to polecam. Wczoraj się jednak zdenerwowałam. Z szóstego piętra wypadł kot. Przeżył, ale jest w stanie krytycznym. Połamany, z poważanymi obrażeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi, ze wstrząśnieniem mózgu. Zdjęcia straszne, serce się rozpadało na tysiąc kawałków na sam widok. Właścicielka chciała kotka uśpić. Ktoś (kto?) jednak zdecydował, że można go „uratować” i na portalu zbiera się na operację. Ludzie płacą i piszą w komentarzach „żyj, maluszku!”.

Odpuściłabym walkę i uśpiłabym. Nie skazałabym kota na inwalidztwo do końca życia w jakimś ponurym schronisku.  

Gdyby mężczyźni w mojej rodzinie mieli tworzyć historię, to byłaby ona dość nudna choć momentami ponura. Nudna, bo zamiast zajmować się „poważnymi sprawami” moi przodkowie po mieczu pieprzyli.

Brakowało im klasy i kasy, żaden (znany mi) nie miał ambicji naprawiania świata ani marzeń od których zapierało dech. Żaden też nie knuł, nie mścił się, nie nienawidził. Braki w uzębieniu i łaty na kapocie nadrabiali taką fantazją, że w babach przebierali jak w ulęgałkach. Może to była kwestia talentu, a może jednak rozmiaru nigdy się tego nie dowiem. Mnie się dostały te mentalne jaja.

Jeden dziadek pierwszej żonie machnął dwanaścioro dzieci legalnie, a jak owdowiał to sobie drugą żonę wziął młodszą i bardzo ładną. Koledzy mówili, że jej rady nie da a on się śmiał, żeby żon lepiej pilnowali.

Drugi dziadek miał z legalną żoną czterech synów. Poszedł na wojnę i nigdy go babka nie znalazła. Ja go znalazłam 20 lat po śmierci babci. Jego grób znalazłam. Ona szukała przez Czerwony Krzyż po archiwach wojskowych, a dziadek prawdopodobnie z wojska zdezerterował i wojnę przesiedział w Grudziądzu pod spódnicą jakiejś dziewczyny, co nie zadawała wiele pytań.

Ojciec się nie oszczędzał i bracia matki też nie.

Czy byli lepsi? Niestety pieprzyli też czasem trzy po trzy, pieprzyli odpowiedzialność i słabi byli. O ileż mniej by było kretyńskich wojen na świecie gdyby ten i ów znalazł ujście dla nagromadzonych hormonów.   Kto pamięta  włoską parlamentarzystkę Ciociolinę? Pamiętacie jak Chciała Husejna zneutralizować?